Bir zamanlar..bir kız vardı..

Bir zamanlar bir kiz vardi sevdigim ama sevgimi itiraf edemedigim. Hoslanan, umutsuzca seven, kalbimi kirdiginda üzülen, onun kalbinde yeri oldugum. Bana içtenlikle sarilan bir kiz. Beni öptügünde kalbimi sogutan, elimi tutunca kalbimde kelebeklerin uçusuna sebep olan. Bir kiz vardi, kaybetmek istemeyen beni deli gibi seven, uzakta olup en yakinimsin diyen, birtanem diyen. Bir kiz vardi, duygularini deftere yazip söyleyen, bir kiz vardi dayanamayan. Iste bir kiz vardi benimde deli gibi sevdigim, ama bazen yanlis yapip üzüldügüm. Onun için hayatinda ilk kez herseyi göze almis, elinden gelince mutlu etmeye çalisacagim diyen. BEN. Bir kiz vardi, onun için neler yaptigimi, bir kiz vardi karsiliksiz sevdigim, bir kiz vardi her gece gözyasi döktügüm. Fakat artik bir kiz var artik mutlulugu kimsede aramayan, soguyan. Aslinda hersey yarim kaldi. Bir kiz vardi çok seyler yapicagim, gelisimi dört gözle bekledigim, gelipte sonunda kollarinda huzuruma kavusacagim. Hayallerde kaldi.. Hatalarim oldu, geç anladigim fakat döndüremedim zamani geriye. Biz kiz vardi, sevgimi hafife alan. Hevesmiydi diye sorarim kendime. Hiç ayrilmicam gibi sevmek hatamiydi acaba? Bir kiz var kalbimi delik desik eden, ama ona olan sevgimi azaltamadigi. Ya öyle bir zamanlar kiz vardi, fakat ya simdi.. Nerde mi? O hala bu kalpte, kalbimin her atisinda, gözyaslarimin her damlasinda, elleri yanaklarimi oksuyor sanki hala..